ผู้หญิงในดาร์ฟูร์กำลังเรียกร้องการคุ้มครอง การดูแลรักษา และความยุติธรรม ขณะที่ความรุนแรงทางเพศยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องทั่วภูมิภาค 

ความรุนแรงทางเพศได้กลายเป็นลักษณะสำคัญของความขัดแย้งในซูดาน ระดับความเสียหายที่เกิดขึ้นกับพลเรือนในดาร์ฟูร์นั้นยากที่จะจินตนาการได้ แต่สิ่งนี้เกิดขึ้นท่ามกลางประวัติศาสตร์อันยาวนานของวงจรความรุนแรงและความโหดร้ายทารุณที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในบริบทปัจจุบัน ผลกระทบของความรุนแรงทางเพศนั้นรุนแรงเป็นอย่างยิ่ง โดยทิ้งร่องรอยบาดแผลลึกที่บุคคล ครอบครัว และชุมชนต้องแบกรับไปอีกหลายทศวรรษ ผู้รอดชีวิตจากความรุนแรงทางเพศมักถูกบังคับให้ต้องแบกรับภาระอันหนักหน่วงของบาดแผลทางจิตใจอย่างหนักและเพียงลำพัง  ท่ามกลางบริบทที่แทบไม่ได้รับการสนับสนุนดูแลคุ้มครองหรือการพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แทบไม่มีการกล่าวถึงการรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  

ความรุนแรงทางเพศในดาร์ฟูร์มักปรากฏชัดในช่วงเวลาของการสู้รบที่เข้มข้น และเชื่อมโยงกับการแบ่งแยกทางชาติพันธุ์ซึ่งเป็นทั้งการลงโทษแบบหมู่ และเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบความโหดร้ายทารุณที่กระทำต่อพลเรือนในวงกว้าง ท่ามกลางผลกระทบยืดเยื้อของความขัดแย้ง ที่ยังคงปกคลุมชีวิตของผู้คน ผู้หญิงและเด็กผู้หญิงยังคงเผชิญกับความรุนแรงทางเพศที่เกิดขึ้นเป็นประจำและไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แม้เหตุการณ์สู้รบจะลดความเข้มข้นลงแล้วก็ตาม เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นตามท้องถนน ในตลาด ไร่นา ภายในบ้านของตนเอง หรือระหว่างการพลัดถิ่น ความยืดเยื้อของปัญหาเหล่านี้สะท้อนถึงสภาพแวดล้อมที่ถูกหล่อหลอมจากความขัดแย้งยาวนานหลายปี ควบคู่กับความไม่เท่าเทียมทางเพศเชิงโครงสร้างที่ฝังรากลึก ซึ่งเอื้อให้ผู้กระทำผิดลอยนวลโดยไม่เกรงกลัวต่อผลที่ตามมา 

แม้ว่าขนาดและความรุนแรงของวิกฤตจะมีมากเพียงใด แต่น่าเศร้าใจที่กลับมีความพยายามเพียงน้อยนิดในการปกป้องดูแลผู้รอดชีวิต สนับสนุนการฟื้นฟูหรือป้องกันการละเมิดอีกในอนาคต กลไกด้านมนุษยธรรมโดยรวมล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงในการตอบสนองความต้องการของผู้รอดชีวิต ผู้กระทำซึ่งเป็นกลุ่มติดอาวุธที่ไม่ใช่พลเรือนได้กระทำการละเมิดขณะที่ผู้รอดชีวิตกลับถูกทิ้งไว้โดยปราศจากการคุ้มครอง ความยุติธรรม หรือการสนับสนุนที่เป็นประโยชน์ อย่างไรก็ตาม แม้จะมีความอันตรายและอุปสรรคมากมายก็ตาม ยังมีผู้รอดชีวิตจำนวนมากกล้าที่จะแสวงหาหนทางเพื่อรักษาพยาบาลและเล่าเรื่องราวของตนเอง ซึ่งสะท้อนถึงความเข้มแข็งของพวกเขาในบริบทที่ตั้งใจให้พวกเขาไม่มีปากมีเสียง